The struggle called ‘me vs. my body’ | From orthorexia to something else

Ik slik bij het lezen van de titel die ik net zelf schreef. Ik weet waarover ik wil schrijven, over self-love of het gebrek eraan. Dat is allesbehalve gemakkelijk. Waarom hou ik dan niet gewoon mijn mond? 1) ik blog want ik schrijf zorgen graag van me af, 2) ik bereik daar graag iets mee, anderen steunen bijvoorbeeld. Het is een alomtegenwoordig onderwerp, die zelfliefde. Je lichaam aanvaarden, eten wat je wil,… De vergelijking met anderen voorbij. De waarheid is dat ik dit al zolang probeer als dat ik me kan herinneren. Nu, op mijn bijna-21e, stort ik nog geregeld in voor de spiegel. 

Met het dansoptreden om de hoek ben ik weer bewuster van mijn lichaam dan ooit tevoren. Binnenkort sta ik immers weer op een podium tussen andere jongevrouwen die in mijn ogen perfect zijn. Ik sta daar dan tussen met mijn korte, witter dan melkflessen benen, brede heupen en een giga moedervloek op mijn linkerbovenbeen. De foto’s en de gefilmde versie zal ik misschien wel durven bekijken met een half oog maar nooit met de volle goesting. Want constant is er dat overanalyseren van mezelf. Wist je dat ik niet normaal in de spiegel kan kijken? Ik kijk met half toegeknepen ogen. Niet omdat mijn bril niet op mijn neus staat maar omdat ik analyseer. Het eerste wat ik doe ’s ochtends is mijn t-shirt omhoog trekken en kijken hoe plat mijn buik vandaag is. Al beïnvloedt dat niet de rest van mijn dag. Nee, dat ‘buikgevoel’ verandert zo’n 5 keer per dag.

Is de foto hierboven nog steeds leuk als ik je vertel dat ik zit omdat ik mijn benen te dik vond die ochtend?

In de aflevering van 19 april van Over eten (een Eén-programma) volgden ze radiopresentatrice Julie Van den Steen. Zonder te willen oordelen over Julie, moet ik toegeven dat ik mij in haar herkende. Ze viel in een jaar tijd 15 kilo af, niet door een dieet maar dankzij een “nieuwe gezonde levensstijl”. En effectief, Julie eet heel gezond. Maar ook heel weinig -naar mijn mening, op basis van die aflevering- en daar ligt het verschil met het gezonde. Ik hoor het een vriendin nog vragen “maar Stef, heb je daar nu genoeg mee gegeten?”. Een paar crackers, een handvol kerstomaten en een yoghurtje waren achteraf bekeken inderdaad heel weinig om nog een namiddag school door te komen. Vervolgens bleek dat Julies vriend soms pizza bestelt en zij dan iets anders eet. Er zijn effectief momenten geweest waarop mijn ouders afhaalden bij de frituur en ik zelf iets klaarmaakte, iets gezond. Of wat dacht je van wenen omdat mama niet het eten klaarmaakte wat ik had ingecalculeerd en nu alles voor de dag om zeep was? Het was mijn realiteit op het einde van de middelbare school. Om de niet zoveel tijd moesten we op zoek naar een kleinere broek. Want een skinny die rond je benen floddert, is geen skinny meer. Tot ik plots 3 maten kleiner kon dragen. Mensen begonnen op te merken dat ik vermagerd was, sommigen gaven er ook écht aandacht aan (goede vrienden die me in het oog hielden <3). Ik kreeg plots wél aandacht van jongens, iets wat voor een 17-jarige niet onbelangrijk is. En hé, ik durfde op foto’s te staan. Die foto’s toonden mij het verschil met vroeger. Maar dat spiegelbeeld, nee, same old self hate. Het gebeurt nog steeds, dat mama me gek verklaart wanneer ik beweer iets in die maat te moeten kopen. Altijd te grote kleren in mijn winkelmandje tot gevolg. Het laatste herkenningspunt uit die aflevering waren de verwoede pogingen van de presentator om Julie duidelijk te maken dat ze een prachtig lichaam heeft. Nu denk ik terug aan die keer dat ik werd opgebeld door 2 goede vrienden. Ze waren iets gaan drinken en besloten mij te laten weten dat ik perfect was.
Toen was er nog geen Abel. Vanaf dat ik hem had, nu al meer dan 2,5 jaar, is mijn relatie met eten erop vooruitgegaan. Er stond geen 6 meer op de weegschaal en ik was trots, zelfs tevreden. Abel heeft me zonder het te beseffen weer meer leren eten. Als er iemand jou en je lichaam liefheeft, dan gaat een dessert er -naar mijn ervaring- weer makkelijker in. Dit betekent natuurlijk niet dat je zo iemand nodig hebt om van jezelf te leren houden, misschien was het mij ook zonder Abel gelukt om aan de knop te beginnen draaien. Maar zo ging het nu dus niet. 

De relatie met eten is nog verre van goed. Ik tel geen calorieën maar heb wel een idee in mijn hoofd van wat ik wel en niet kan eten en hoeveel van wat en wanneer.  Ja, ik post regelmatig foto’s van eten op Instagram en deel ook recepten op mijn blog. Dat betekent niet dat er niet is nagedacht over dat eten. Een paar uur van tevoren nadenken over hoeveel ik ’s avonds nog kan eten? Doe ik. Maar er van wakker liggen zoals vroeger? Die tijd is gelukkig voorbij, die tijd van orthorexia. Zie het als verdrinken en net op tijd weggetrokken worden uit het water. Op dat punt stond ik van een eetstoornis. 

Ik houd van eten, van gezond eten. Liever een gezond alternatief dan me achteraf sugar overdosed voelen. Ik hou van koken en van uit eten gaan. Ik hou van in de zetel liggen en pure chocolade in mijn thee doppen. Maar ik hou niet van mijn lichaam. Niet vandaag. Morgen misschien wel, in de voormiddag maar ’s avonds al niet meer.

Laat me nog 1 keer terugkomen op Over eten, meer bepaald de vaststelling dat Julie nu maar de knop moet omdraaien. Yes, I cried. Ik verzeker je, bijna 3 jaar later hapert mijn love yourself-knop nog steeds. Het gaat niet vanzelf. Dat vorige lichaam, het lichaam van voor de gezonde levensstijl, verschijnt nog in de spiegel. Het lijkt nog rond mijn huidige lichaam te kleven zodat ik het nieuwe niet gewaar kan worden en ik met half toegeknepen ogen in de spiegel blijf kijken. Misschien was me vs. my mind passender geweest. Sommigen noemen dit body dysmorphia maar 1 label vind ik wel weer volstaan voor nu. Don’t like them anyway.

Lieve Naomi (@tempspournous) heeft me gesterkt in het durven schrijven van dit artikel. Op zoek naar (nog) een sterk, openhartig artikel? Lees hier dan haar verhaal.

Liefs, Stefanie

11 comments on “The struggle called ‘me vs. my body’ | From orthorexia to something else”

  1. Vie de Julie schreef:

    Oh lieve stefanie, ik denk dat wel allemaal wel eens in die spiegel kijken en onszelf analyseren tot in de kleinste puntjes. En dat zoiets je zelf volgt tot in de meest belangrijke momenten in je leven. Op mijn proclamatie van het middelbaar vroeg de burgemeester bij het handjes schudden ‘of ik geen anorexia had’. De hele avond in shock. Ik zie mijzelf in het algemeen graag, maar niet in de spiegel. Dan pas zie ik hoe mager ik eigenlijk ben, wat voor velen een droomlichaam is, maar niet voor mij. Ook al eet ik genoeg, als je lichaam even niet mee wil kan je het vaak ook niet forceren, denk ik.

  2. Nelle Sarens schreef:

    Liefste Stefanie!

    Stukjes als dit verdienen altijd een applaus, en ik wil je dan ook zeggen dat het heel dapper is dat je hierover geschreven hebt. Er zijn zo ontzettend veel mensen die in hetzelfde schuitje zitten, mezelf included, en dan is het altijd bemoedigend om een getuigenis te lezen zoals die van jou. De switch zit er bij mij niet meteen aan te komen; spiegels zijn nog steeds mijn grootste vijand en momenten waarop ik me écht goed in mijn vel voel zijn amper op één hand te tellen. Stom vind ik dat, want hoe hebben we ons in godsnaam zo’n ideaalbeeld laten aansmeren, hè? Langs de ene kant wéét je dat zo’n dingen niet belangrijk zouden moeten zijn zolang je maar gezond bent en schreeuw je dat dan ook van de daken om andere mensen op te beuren, langs de andere kant ben je zélf de grootste pineut wanneer het op self-love aankomt. :’) Maar, nog eens, hoewel de ‘ik kan de hele wereld aan!’-momenten er niet al te dikwijls zijn; ze zijn er wel. En die sterkende blogpost van jou gaat ze alleen maar doen groeien in aantal.

    Veel liefs! x

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Goeie vraag, wie heeft ons dit aangedaan en vooral: waarom is dat ideaalbeeld ook écht onze hoofden binnengedrongen?? Mensen aanmoedigen en sterken door mijn eigen verhaal te delen, is precies mijn doel dus YES, blij dat ik er ook voor jou kan zijn! Dankje voor je lieve reactie. <3

  3. Melissa Ceusters schreef:

    Wauw, knap dat je dit durft delen! Heel mooi geschreven, ik voel helemaal met je mee!

  4. Jenny schreef:

    Stefanie, echt wat openhartig.. zo eerlijk. Ik ben ontzettend blij dat Abel zo’n positieve invloed voor je is geweest, en dat je jezelf ook meer liefhebt. You go girl! XO

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Dankje! Hihi leuk dat jij hem ook erkenning geeft. 😉 Hartjes

  5. Naomi schreef:

    Waauw! Knap dat je het van je af schreef en durfde delen met de wereld. Nog knapper dat je er elke dag tegen vecht. We zijn geen van al perfect, maar we kunnen niet meer doen dan ons best, elke dag opnieuw. En in plaats van met een half toegeknepen oog naar jezelf te kijken, mag je gerust eens knipogen ook. Voelt gek in het begin, maar daarna went het wel 🙂

    Liefs, Naomi

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Met jou als voorbeeld ♥ Ik ben fan van iedere dag ons best doen! *oefent op knipogen want is geen pro*

  6. xmodeorakelsx schreef:

    Lieve Stefanie uit Belgie, mooi land trouwens, het leven heeft zijn up’s and down’s. Wat jij doet, van je af schrijven, is heel moedig en een positieve therapie. Maar vooral hulp voor veel bloggers, ga zo door. Wij lezen en schrijven gezellig mee met jou. We moeten niet elkaar afkraken of naar beneden halen, maar elkaar steunen of motiveren door te blijven schrijven. Succes meid en wat een mooie foto van jou 🙂 Liefs en groetjes uit Nederland!

  7. ines schreef:

    Ik wil je gewoon een heel erg grote virtuele knuffel geven. <3

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Dan krijg je een heel erg grote knuffel terug ❤️

Laat hier een reactie achter over dit artikel :)