What it has been like to live in the land of croissants and clichés

Magnifique! Dat is het algemene gevoel dat bij me opkomt als ik mezelf de vraag stel hoe het was om in de kleine maar oh zo Franse stad Reims te wonen. Nu ja, ‘wonen’, dat is ‘op Erasmus zijn’ natuurlijk. Hoewel ik dus ook moest studeren en vooral veel groepswerken moest maken, heb ik toch het idee dat ik hier echt ‘geleefd’ heb al was het een ware, tijdelijke verhuizing. Zonder helemaal dramaqueen te worden en eindeloos te herhalen dat het nu echt gedaan is, wou ik graag schrijven over de lichtpuntjes en de ergernissen van de voorbije maanden. Er zijn clichés die ik kan bevestigen en er zijn dingen die jullie misschien gaan verbazen. Dat ontdek je als je verder leest. 😉   

“Merci” en “s’il vous plaît” zeg je tientallen keren als je een dag tussen de Fransen doorbrengt en “je vous en prie” heeft mijn hart gestolen.

What’s not to love about La douce France? Dat vertel ik later in dit artikel. Laat ik dit positief beginnen en vertellen waarom ik me hier zo snel thuis voelde. Dat ik meteen leuke vrienden leerde kennen en ook niet belachelijk ver van huis was, zal er ook iets mee te maken hebben maar Frankrijk is zeker België niet. Om te beginnen komen Belgische bakkerijen nog niet eens in de buurt van boulangeries. Het moment dat ik een quiche kocht, vroeg om die te “réchauffer”en en het stukje goddelijkheid weer in de houtoven werd geschoven, wist ik dat ik goed zat. Alles wat lekker is, is heilig en te koop in de boulangerie. *insert een rij van 5 croissant-emoji’s gevolgd door 5 baguettes en nog 5 kwijlende emoji’s* Lucky me woonde vlakbij die leuke plek met de houtoven waar men minstens 4x per dag tot buiten staat aan te schuiven.

Ook wat kledingwinkels betreft is Frankrijk veel fijner gebleken. Geen zotte verrassing natuurlijk, ze hebben tenslotte een reputatie hoog te houden. Ketens zoals H&M, Pimkie, Promod etc. hangen de mooiste delen van hun collecties duidelijk in Frankrijk en niét in België. Thuis shop ik gewoonlijk online, hier werd ik om de 2 dagen verliefd op een stuk uit de etalage.

Daarbij sluit het volgende leuke puntje aan: de elegantie van de mensen. Niet per se op en top opgemaakt maar wel altijd netjes en af. Je ziet dat ze zorg dragen voor zichzelf. Ookal stoppen ze niet per se veel tijd in hun uiterlijk voordat ze ’s ochtends de deur uitrennen, ze lijken precies te weten wat ze moeten doen om er goed uit te zien. Uiterlijk is belangrijk in de zin dat je verzorgd moet zijn. Dit is iets wat ik alleen maar kan aanmoedigen omdat het in mijn ogen ook een teken is van zelfrespect. Een ander iets wat ik opmerkte is hoe beleefd mensen hier zijn, de meesten dan toch. Vouvoyeren is écht een belangrijk iets en de warmte die de begroeting met 2 kussen uitstraalt… Wauw! “Merci” en “s’il vous plaît” zeg je tientallen keren als je een dag tussen de Fransen doorbrengt en “je vous en prie” heeft mijn hart gestolen.

Terug even over het eten hier: Fransen zijn niet bepaald gekend om dik te zijn maar als er iets is wat ik over de eetgewoontes heb geleerd is dat ze houden van zoet! Maar dan niet in de zin van snel een zak snoep kopen en daar de zoete tand mee vullen. Nee, Fransen genieten van hun zoetigheden. Wanneer ze snoepen nemen ze hun tijd voor een vers stuk taart. Met een theetje of een koffie. En of ik fan ben van een salon de thé op zijn tijd! 😉 Picknicken is ook zo’n gewoonte. Met baguettes, kaas, druiven, wijn,… Ik weet alvast wat ik in het vervolg meebreng als we nog eens picknicken!

Als je me volgt op Instagram heb je het vast wel gemerkt en soms was het misschien wat cringy. Ik kan het niet verbergen hoeveel ik van de Franse taal hou! Hiervoor was in een kleinere stad wonen ideaal. Wil je verder geholpen worden in het Engels? Doe geen moeite. Mijn kennis van het Frans is er hierdoor zeker op vooruit gegaan, ik moet minder naar woorden zoeken en begin de grammatica rond werkwoorden (wie heeft die subjonctif uitgevonden!?) ook al sprekend onder de knie te hebben. Wat dat betreft vind ik het jammer om weg te gaan, ik zou mijn Frans nog meer willen oefenen, dag in dag uit. Na 4 maanden heb ik eindelijk mijn doel bereikt: ik ben zelfzeker als ik Frans moet praten, zonder helemaal bouche bée te zijn als iemand plots in het Frans een conversatie met mij begint.

Recycleren is hier niet bepaald sterk gereguleerd noch georganiseerd. Dat was heel pijnlijk en ik zal blij zijn om thuis weer het huis te doorkruisen om afval in alle verschillende zakken en dozen te gooien. Dat neemt niet weg dat Reims een heel propere stad is. En properheid is hier op alle vlakken belangrijk. Zo kwam ik nooit een onhygiënisch toilet tegen, ik moest nooit ver zoeken voor een vuilnisbak en die zaten ook nooit vol, de straten zijn altijd geveegd,… Die properheid maakt alles toch gewoon aangenamer.

Wat ik nog ga missen naast de pains au chocolat qui sont incroyablement bon zullen de carafes d’eau zijn. Water van de kraan is perfect drinkbaar en wordt gratis aangeboden (gewoonlijk ongelimiteerd), daar kan de Belgische horeca nog iets van leren.


In de kopafbeelding van dit artikel staat ‘downs’ in het meervoud alsof er een waslijst aan minpunten aan te halen valt. Wat mij betreft (maar ik hou dan ook van Frankrijk) zijn er 2 dingen die het moeilijk maakten om hier te leven. Ten eerste is het een DUUR land. België is ook duur in vergelijking met andere buurlanden dus dat maakte het voor mij minder traumatisch dan voor mijn Duitse vrienden. En tóch heb ik me heel vaak ‘bedrogen’ gevoeld en dan vooral door de kostprijs van eten en drinken. (Het gratis water waardoor ik niet meer dan 2 euro moest neertellen voor een glas water compenseert dan weer wel. Ongeveer.)

Het tweede nadeel dat me soms het bloed van onder de nagels haalde, heet bureaucratie. Ongetwijfeld was dit een goede oefening voor het volwassen leven in België want het is niet alsof onze administratie dat niet kent. In Frankrijk verschoot ik er echter van hoe al-les nog via de post gebeurt en hoe ze voor alles niet 1 of 2 maar een stuk of 10 handtekeningen nodig hebben. Óf Frankrijk is inderdaad zo verknocht aan papieren administratie óf het is gewoon een deel van hun authenticiteit waar ze zo van houden.

Dit kan ik geen nadeel noemen maar wat me heel fel opviel, is de vete “Paris vs. the rest”. Het is ongelooflijk grappig eigenlijk hoe Parijzenaars hun stad niet alleen het middelpunt van Frankrijk vinden maar ook het middelpunt van de wereld. Verhuizen naar Parijs (om er te werken, om er je dromen waar te maken, om er te studeren) heet dan ook “monter à Paris” of “opstijgen” naar Parijs. En dat heeft niets met de ligging te maken, geloof me. Als je dan studeert in een kleinere stad vlakbij dan mag je dat ook horen van je lieftallige professoren die uit Parijs moeten “afzakken”. Top. Niet dat ik Parijs niet geweldig vind (j’adoooore!), nee, dat stad vs. parking gedoe is gewoon niet mijn ding. Daarbij komt ook nog eens de mentaliteit rond universiteiten. Privaat versus publiek is hier echt nog een groot ding. SciencesPo Paris, mijn gastuniversiteit, wordt beschouwd als een Grande École en hoewel ik het aanvankelijk een goed idee vond om de unief te vermelden in gesprekken met Fransen (zoals de huurbaas en de medewerksters van de bank etc.) leerde ik al snel dat niet iedereen studenten van SciencesPo kan appreciëren. Soms heeft dat elite gedoe me gestoord maar ik probeerde het grappige ervan in te zien. Dat hoort tenslotte ook bij de cultuur…

Kerstmis staat voor de deur, ik ga weer werken én op stage. Hoe graag ik ook in Reims heb gewoond, ik ben toch voor altijd een Leuvense en ben dan ook heel blij om daar binnenkort weer veel tijd te kunnen doorbrengen. ♥

Sincerely yours,

Stefanie

6 comments on “What it has been like to live in the land of croissants and clichés”

  1. Marthistique schreef:

    Oehh echt superleuk om de voor- en nadelen eens te horen van iemand die er echt heeft gewoond! Erasmus lijkt me ook heeeel erg leuk om te doen! X

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Hihi super! Ik kan Erasmus zeker aanraden moest je ooit eens de kans ervoor krijgen! 🙂 x

  2. Inne schreef:

    Wauw! Wat fijn om nog eens een artikeltje over het mooie Frankrijk te lezen! Die boulangeries wil ik precies ook eens gaan bezoeken, net zoals de winkelketens. (Hehe) Heel mooi om te lezen dat je je zo hebt geamuseerd! Alvast een fijne kerst gewenst! ❤

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Dankje, Inne! Jouw reacties zijn altijd zo leuk om te lezen ♥ Ik wens jou ook nog fijne eindejaarsfeesten en een fijne vakantie! 😀

  3. Florence schreef:

    Leuk artikel Stefanie 🙂

Laat hier een reactie achter over dit artikel :)