5 thoughts about growing up

img_8838
Officieel gezien ben ik natuurlijk al 2 jaar ‘volwassen’. Akkoord, het is ook al 2 jaar dat ik daar stukje bij beetje gevolgen van ondervind. But don’t get me started on de bewustwording sinds ik 20 ben. Ik weet niet wat het is maar de laatste tijd heb ik van die ingevingen waarvan ik denk dat ze nieuw zijn voor mij omdat ze horen bij het ouder worden. Ondertussen zijn dat al 5 ingevingen en die wil ik maar al te graag met jullie delen. 
  1. Andere meningen leren respecteren en je eigen mening leren uiten op een rustige, vriendelijke manier: als kind ben je “gewoon eerlijk” (of brutaal) en ook als puber kom je weg met flapuit-uitspraken. Eens je volwassen bent, is dat al moeilijker. Er wordt van je verwacht dat je weet wanneer en aan wie je wat kunt zeggen. Het belangrijkste is het besef dat andere meningen evenveel bestaansrecht hebben als de jouwe, ookal kun je in geen geval begrijpen waar de andere persoon zijn ideeën vandaan haalt. Je hoeft het niet overal over eens te zijn om samen te leven. PS: Achteraf ga je maar tekeer over je onbegrip tegen jouw gelijkgezinden. Zo vallen er geen gewonden maar zijn je frustraties wel geuit. 😉
  2. Eigen boontjes doppen: voor mijn achttiende heb ik het nooit zo ervaren -ik was toch nog een kind?- maar de laatste jaren vind ik het wel belangrijk om mijn eigen centjes te verdienen. Als ik per se 3x per jaar op reis wil, moeten mijn ouders daar toch niet (volledig) voor opdraaien? Eerlijk gezegd voelde ik ook wel de druk van ‘de maatschappij’ en mijn omgeving die ook aan het studentenjobben ging.
  3. Bellen en afspraken maken: “mama, bel jij naar de tandarts voor een afspraak?” Nah, dat werkt niet meer. Zelf bellen is de boodschap. Heel normaal maar niet mijn gewoonte… Een geliefde bellen is geen probleem, de dokter bellen vraagt al om zekere voorbereiding. 😉
  4. Eigen verantwoordelijkheid: het is vast geen geheim voor je dat jij -en niet langer je ouders- verantwoordelijk zijn voor jouw acties. Ook en zeker voor de dommere acties… Niet dat ik dat al heb ervaren maar ik merk wel dat ‘de maatschappij’ (daar is de grote boze wolf weer) je dat ook meteen duidelijk maakt. Vanaf je 18e mag je meer omdat men vanaf dan ook verwacht dat je je verantwoordelijk gedraagt.
  5. Meer gevoel van moeten – of net niet: je vastklampend verschuilen achter de benen van je mama… Herkenbaar? Gaat nu niet meer he. Je moet studeren of werken, je moet je geld leren beheersen,… Langs de andere kant is het gedaan met verplichte aanwezigheid op school -op uitzonderingen na maar die zijn er om de regel te bevestigen hé-, het is -opnieuw-je eigen verantwoordelijkheid hoe je omgaat met lessen volgen. Als kind word je meer verschillende kanten op gestuurd, terwijl je als volwassene meer keuzevrijheid hebt. Vind ik. Leve die vrijheid, echt waar, dat is immers waar ik de laatste jaren op de middelbare school zo om schreeuwde.

Er zijn momenten waarop ik het heel moeilijk heb met alle verwachtingen, daarom schrijf ik dat graag eens op om te horen wat jullie denken. Heb jij ervaring met (1 van) deze volwassen dingetjes? Hebben ze voor jou misschien niet per se te maken met volwassen zijn? Zou zomaar kunnen hé. 🙂

Liefs, Stefanie

10 comments on “5 thoughts about growing up”

  1. Vie de Julie schreef:

    Heel leuk artikel ! Vooral dat bellen naar de tandarts en zo vind ik moeilijk haha 😀 Of zelf alleen ergens naartoe rijden met de auto is ook niet mijn ding 💩

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Ohja, dat er verwacht wordt van mij dat ik mijn rijbewijs haal is nog zo eentje hahaha, laat staan alleen rijden inderdaad! Dank je wel xx

  2. Oh dit is allemaal zo herkenbaar 😜 Ik haat het om te bellen, ik oefen altijd gênant lang op voorhand wat ik precies ga zeggen hahah!!

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Oh goed om te horen dat ik niet (als enige) gek ben 😉 xx

  3. Alexandra schreef:

    Jaa, ik herken dit wel haha! Ik ben nu net uit huis en dan krijg je ook weer allemaal van dat soort momentjes, haha 😉

    xx

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Ohja, dat geloof ik best! Succes ermee, komt ook allemaal weer goed 😄 xx

  4. justaxelle schreef:

    Haha lol dat bellen, mama wil dat al jaaaren niet meer voor me doen! Gelukkig word ik er steeds beter in, maar het vraagt telkens toch weer wat voorbereiding haha :d

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Oeps, dan ben ik nog een gelukzak (geweest) 😉 Hihi goed zo, zelf merk ik ook vooruitgang. Het verbaast mij hoe spannend zoiets gewoon aanvoelt… X

  5. Geert schreef:

    leuk artikeltje, enne, 34 jaar na mijn twintigste vind ik je eerste gedachte nog steeds niet altijd even gemakkelijk in alle omstandigheden…. 😉
    Maar wél een mooie gedachte!

    1. itsaknotstefanie schreef:

      Haha nee zeker niet gemakkelijk, dat begrijp ik maar al te goed! Wel leuk om aan te werken, toch? 😉 Dank u wel!

Laat hier een reactie achter over dit artikel :)