22 maart 2016 | Ik voel me zo enorm klein

8u30, ik fris me op in de badkamer en zet de radio even aan. Net voor ik ‘m weer uitschakel hoor ik iets over Zaventem. Het woord aanslag valt. Ik stommel naar beneden en vraag aan mijn vader wat er gebeurd is. Hij bevestigt. Een aanslag. In België. In Brussel, in de luchthaven waar ik altijd heel blij naartoe ga, stond de wereld rond 8u stil voor de aanwezigen. Verdorie, hoe machteloos zijn we nu… Bruxelles ma belle, je t’aime. 

Dit soort gebeurtenissen maken mij heel stil. Papa toonde mij meteen beelden maar dat is allemaal zo onwezenlijk en absurd. Zeker als je net uit je veilige, warme bedje komt. Toch is het de keiharde realiteit. Maar ik kan er niet over praten. Wenen en snikken lukt me wel.

Waar gaat deze wereld naartoe?? Ik ben dankbaar voor mijn overvolle borden eten en warm huisje. Maar er was een tijd dat ik ook enorm dankbaar was om hier -het Westen, Europa, België- geboren te zijn. Begrijp me niet verkeerd, klagen is nog steeds overbodig. Het veiligheidsgevoel brokkelt echter verder af.

Mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers en de nabestaanden. Zoveel families liggen in puin, zoveel leed veroorzaakt door nutteloos geweld. Ik zal het nooit begrijpen.

Stay safe, share the love & stay strong.

Heel veel liefs, Stefanie

 

 

0 comments on “22 maart 2016 | Ik voel me zo enorm klein”

  1. gentillinne schreef:

    Het is echt vreeeeselijk wat er gebeurt is!! Wel echt enorm fijn dat je er een klein artikeltje over schrijft? Xx

    1. Ja ik moest er echt iets over kwijt… Leuk dat je dit zo apprecieert! ☺️?

  2. Falderie schreef:

    gruwelijk wat daar gisteren allemaal gebeurd is. ik moet er niet aan denken hoe ik me zou voelen moest ik iemand van de slachtoffers kennen… 🙁

    1. Inderdaad, het heeft nu al zo’n enorme impact… Ik ben dankbaar dat mijn dierbaren allemaal veilig zijn 🙂

  3. Sanne schreef:

    Het is zeker niet fijn wat er is gebeurd.

Laat hier een reactie achter over dit artikel :)